De God van Isa Al-Masih verhoorde onze noodkreet!

In een smal steegje, tegen de muur van een oud lemen huis, parkeren we onze auto. De deur van het huis wordt al voor ons open gedaan zodat we maar even in de buitenlucht met zijn 43 graden Celsius hoeven zijn. Het zijn de dagen van het Suikerfeest. Onze vrienden, Suleiman en Nisa, vieren het feest bij de ouders van Nisa in een dorp diep in de bergen. Ook wij zijn uitgenodigd. Deze mensen zijn ons dierbaar geworden dus we hebben er graag de drie uur durende rit door de bergen voor over.

Miskraam

Het was ‘bij toeval’ dat Jaap Suleiman ontmoette in de wijk waarin we wonen, zo’n anderhalf jaar geleden. Inmiddels komen we veel bij hen thuis, en ook komen Suleiman, Nisa en hun zoon Anas (8) regelmatig bij ons op bezoek. Nu zien we na al die tijd dus eindelijk de familie van Nisa: haar vader en moeder, broer, zussen, schoonzussen, ooms, tantes, nichten en neven.  Voor de meeste van hen is het leven zwaar. Voor Jamila bijvoorbeeld, Nisa’s schoonzus. Jamila verloor een paar jaar geleden haar man door een ongeluk. Sindsdien worden Jamila en haar drie jonge zoons verzorgd door de familie. Nisa zelf heeft haar eigen problemen. Vijf keer had ze een miskraam. Dolbij is ze met Anas, haar enige zoon. Ook zus Inara heeft maar één kind, een beeldschoon tweejarig meisje, maar met een nierafwijking die haar fataal zal worden wanneer er niet snel een operatie wordt verricht. Daar is geld voor nodig, veel geld. Een paar maanden geleden smeekte zus Inara om hulp. Geld moest ze hebben, voor haar dochter. Met pijn in ons hart hebben we uitgelegd dat geld geven niet in ons vermogen lag maar dat we zouden bidden in de naam van Jezus om een oplossing. Wat was het bijzonder om haar een paar weken terug een envelop te kunnen overhandigen. Er was geld gekomen, op voor hen en voor ons onverwachte en bijzondere wijze. Voor iedereen was duidelijk dat de God van Isa al-Masih (Jezus de Christus) had gehoord naar onze noodkreet.

Sociaal vangnet

Plotseling werd ook de situatie voor Suleiman en Nisa penibel. Suleiman verloor zijn baan waardoor het gezin zonder inkomen zat—en een sociaal vangnet anders dan de familie bestaat hier niet. Toen Noortje Nisa op een avond opzocht en ze in huilen uitbarstte van ellende, zagen we dat er iets moest gebeuren. We vroegen God om wijsheid en wachtten.

Voor iedereen was duidelijk dat de God van Isa al-Masih (Jezus de Christus) had gehoord naar onze noodkreet.

Intussen startte Noortje met vrouwenmiddagen op woensdag, waarbij de dames iedere keer een op de Bijbel geïnspireerde les meekrijgen over hun zelfbeeld of hun dagelijkse problemen. Ook Nisa was van de partij. En hoe. Na de eerste keer verzuchtte ze: “Ik wilde dat het elke dag woensdag was…” Het werd ons duidelijk dat geld geven echt niet het eerste en waarschijnlijk ook niet het beste middel is om mensen hier te helpen. Des te groter was de verrassing dat op een dag ook voor dit gezin wat geld vrijkwam om openstaande rekeningen mee te betalen. Als uit de hemel gekregen.

Meer dan een broer en zus

Doen wat onze hand vindt om te doen, zo kunnen we ons leven hier samenvatten. Het onderdeel zijn van een gemeenschap en het geven van onszelf aan de gemeenschap wordt gezien en gewaardeerd. Niet zelden worden we “broer” of “zus” genoemd, vanwege de nabijheid die onze buren ervaren in de relatie die we met hen hebben. Soms gaat het nog verder dan dat. Suleiman en Nisa zeiden het laatst nog: “Jullie betekenen voor ons nog meer dan een broer en zus. Wat jullie doen, doet niemand anders.” Een te groot compliment. Maar we zijn er blij mee. Vooral omdat het ons weer een kans geeft om te vertellen waarom we dit doen. Zodat Christus de eer ontvangt.

Contact

Frontiers
Postbus 350
3840 AJ Harderwijk

035 692 25 58
info@frontiers.nl

IBAN: NL 06 INGB 0007 2305 83

© 2018 · FRONTIERS