Midden op het moskeeplein zaten mannen met een soort trommels muziek te maken. Even was ik in de war: Is dit nu een Hindoe-tempel of een moskee?

Onze schoenen moesten uit, de straatjes werden steeds smaller en af en toe liepen we een paar treden naar beneden. Er waren veel piepkleine winkeltjes die goud, bloemenkettingen of religieuze voorwerpen verkochten. Het viel mij op dat ik veel minder werd aangesproken dan op de andere plekken waar ik eerder was geweest in India. De sfeer was ook heel anders. Mensen waren meer in zichzelf gekeerd en daalden langzaam de treden af in het straatje dat al kronkelend steeds smaller werd. Er hing een soort spanning in de lucht, een verwachtingsvolle spanning. Mensen begonnen op fluistertoon met elkaar te spreken.

Er hing een soort spanning in de lucht, een verwachtingsvolle spanning. Mensen begonnen op fluistertoon met elkaar te spreken.

Het viel mij op dat ik steeds meer mensen zag die ziek of beperkt waren. Toen het straatje bij een klein pleintje uitkwam, zag ik een hele grote moskee met een soort Indiaas tempelgebouw erbij. Op het pleintje zelf waren open graven, graven die alvast gereserveerd waren. Toen ik ernaar vroeg werd mij verteld dat aanhangers van deze stroming graag dicht bij hun leraar begraven willen worden en daarom alvast een plaatsje kopen.

We moesten tussen de open graven doorlopen om bij een poort te komen die toegang gaf tot het moskeeplein. Ik liep zwijgend met de rest mee. Midden op het moskeeplein zaten mannen met een soort trommels muziek te maken. Even was ik in de war: Is dit nu een Hindoe-tempel of een moskee? De muziek was zo anders dan ik van de Arabische cultuur kende. Er was veel herhaling en het had een soort van ontspannen ritme. Ik keek toe en zag hoe deze mannen zo intens met hun muziek bezig waren.

Ik stond midden op het plein van een belangrijke moskee waar jaarlijks miljoenen moslims, maar ook Hindoes, naartoe gaan als pelgrims.

Ineens werd ik opgeschrikt door een vrouw die hard begon te schreeuwen. Ik kreeg er kippenvel van. Aan de andere kant van het plein begon ook iemand te schreeuwen. De mannen die muziek aan het maken waren leken er niet van op te schrikken, evenals de andere bezoekers. Ik keek om mij heen om te zien waar het vandaan kwam. Al snel begreep ik dat er werd gebeden voor de gillende mensen. Er werden geesten uitgedreven. Ineens snapte ik ook waarom ik zoveel zieke en gehandicapten mensen zag. Ik stond midden op het plein van een belangrijke moskee waar jaarlijks miljoenen moslims, maar ook Hindoes, naartoe gaan als pelgrims. Allemaal op zoek naar God en een beter leven…

Dit artikel is geschreven door één van onze werkers die een shortterm reis door India maakte. Ze is erg onder de indruk van het land en de mensen die er wonen en wil graag terug. Haar opmerkelijke ervaringen deelt ze in een aantal blogs.

Deze maand staat India centraal in onze blogs. Geraakt door de verhalen over India? Maak  een reis of bid met ons mee voor dit land!

India – een totaal andere wereld
Weerbaarheid, waardigheid en de armen in de stad
India is een oceaan
Vergeving in India

Contact

Frontiers
Postbus 350
3840 AJ Harderwijk

035 692 25 58
info@frontiers.nl

IBAN: NL 06 INGB 0007 2305 83